เรือดำน้ำประจัญบาน – ความคุ้นชินกับการรบแบบเรือผิวน้ำ กับการฝืนธรรมชาติของเรือดำน้ำ

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 หลายประเทศเริ่มมีการใช้เรือดำน้ำทางทหารอย่างแพร่หลายเป็นครั้งแรก และถึงแม้ว่านักการทหารในสมัยนั้นจะเข้าใจว่าเรือดำน้ำเป็นขีดความสามารถใหม่ที่จะเปลี่ยนแปลงการรบทางเรืออย่างสิ้นเชิง แต่ก็ยังขาดความชัดเจนว่าจะใช้เรือดำน้ำทางการทหารอย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ยุคเริ่มแรกของการออกแบบและสร้างเรือดำน้ำทางทหาร ได้มีแนวคิดการใช้งานเรือดำน้ำที่หลากหลายที่ส่งผลต่อการออกแบบเรือดำน้ำในสมัยนั้น ตั้งแต่แนวคิดในการใช้เรือดำน้ำสำหรับการโจมตีเรือสินค้า การวางทุ่นระเบิด การระดมยิงโจมตีฝั่ง การสอดแนม ไปจนถึงการโจมตีกระบวนเรือรบข้าศึก
เรือดำน้ำในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 ยังมีขีดความสามารถในการดำใต้น้ำที่จำกัด และใช้เวลาส่วนมากอยู่บนผิวน้ำ โดยจะดำลงใต้น้ำเมื่อตรวจพบเรือข้าศึกเพื่อโจมตีด้วยตอร์ปิโด อย่างไรก็ดีเรือดำน้ำในสมัยนั้นยังคงติดปืนใหญ่ 3-5 นิ้วและปืนกลต่างๆ เพื่อป้องกันตนเองจากเรือผิวน้ำและอากาศยาน
HMS_Dreadnought_1906_H61017

เรือดำน้ำ HMS Dreadnought ของอังกฤษ เป็นเรือประจัญบานที่ปฏิวัติการรบทางเรืออย่างสิ้นเชิงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 (ภาพจาก Wikipedia)

อังกฤษซึ่งเป็นมหาอำนาจทางทะเลในสมัยนั้นมีแนวคิดการใช้เรือดำน้ำสำหรับการโจมตีกระบวนเรือผิวน้ำและการระดมยิงฝั่งด้วยปืนใหญ่ ส่งผลให้มีการออกแบบ “เรือดำน้ำประจัญบาน” ที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำและติดตั้งปืนใหญ่ขนาด 12 นิ้ว (ลักษณะเดียวกับเรือประจัญบาน Dreadnought พลังงานไอน้ำในสมัยนั้น) แต่ในการทดลองจริงพบว่าหม้อต้มไอน้ำสร้างความร้อนมากเกินไปสำหรับการดำอยู่ใต้น้ำ และการเตรียมเรือสำหรับการดำ (รวมถึงการเก็บปล่องควัน) ใช้เวลานานเกินไป จนในที่สุดโครงการเรือดำน้ำพลังงานไอน้ำต้องล้มเลิกไป และเรือที่สร้างมาแล้วได้ถูกดัดแปลงเป็นเรือดำน้ำดีเซลทั้งหมด แต่ก็ยังไม่มีการล้มเลิกความพยายามในการยิงปืนใหญ่จากเรือดำน้ำ
HMS_M1_from_air_port_bow

เรือดำน้ำ HMS M1 ของอังกฤษ (ภาพจาก Wikipedia)

เรือดำน้ำชั้น M ของอังกฤษในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นเรือดำน้ำดีเซลที่พัฒนาต่อมาจากเรือดำน้ำพลังงานไอน้ำ ติดตั้งปืนใหญ่ 12 นิ้วแท่นเดียวในป้อมปืนผนึกน้ำ โดยถึงแม้ว่าตอร์ปิโดจะถูกใช้อย่างได้ผลสำหรับการโจมตีเรือผิวน้ำระยะใกล้ในสงครามโลกครั้งที่ 1 แต่ความคุ้นชินกับการรบทางเรือด้วยปืนใหญ่ในสมัยนั้นทำให้มีแนวคิดการใช้ปืนใหญ่ 12 นิ้ว เป็น “อาวุธหลัก” ของเรือดำน้ำชั้น M มากกว่าการใช้ตอร์ปิโด ซึ่งถูกจัดให้เป็น “อาวุธรอง”
HMS_M1_submarine_model_turret

ป้อมปืน 12 นิ้ว ของเรือดำน้ำ HMS M1 (ภาพจาก The National Interest)

เรือดำน้ำชั้น M สามารถยิงปืนใหญ่ 12 นิ้วได้จากสถานะดำปริ่มน้ำ และสามารถดำหนีข้าศึกได้ทันทีหลังจากการยิงปืนใหญ่ อย่างไรก็ดีถึงแม้ว่าเรือดำน้ำชั้น M จะสามารถมีคลังเก็บลูกปืนได้ถึง 50 นัด แต่การบรรจุลูกปืนใหม่ต้องทำขณะอยู่บนผิวน้ำเท่านั้น ทำให้ในทางปฏิบัติแล้วไม่สามารถทำการยิงต่อเนื่องได้ และเรือดำน้ำชั้น M ไม่ได้ถูกใช้ในการรบจริงในสงครามโลกครั้งที่ 1 และในช่วงหลังสงครามอังกฤษได้ดัดแปลงเรือดำน้ำชั้น M ไปเป็นเรือดำน้ำบรรทุกเครื่องบินที่ติดตั้งโรงเก็บผนึกน้ำสำหรับเครื่องบินทะเล ซึ่งก็ไม่ประสบความสำเร็จเช่นกัน
5aa4982a34b5

เรือดำน้ำ Surcouf ของฝรั่งเศส ติดตั้งปืนใหญ่ 8 นิ้วแท่นคู่ (ภาพจาก Bernews)

ใน ขณะที่อังกฤษกำลังทดสอบแนวคิดการใช้เรือดำน้ำชั้น M ฝรั่งเศสก็ได้สร้างเรือดำน้ำชั้น Surcouf ติดตั้งปืนใหญ่ 8 นิ้วแท่นคู่ โดยเรือดำน้ำ Surcuof ของฝรั่งเศสมีเครื่องบินทะเลประจำเรือสำหรับใช้ตรวจกระสุนตกระยะไกลด้วย แต่เรือดำน้ำ Surcouf มีข้อจำกัดด้านความคล่องตัว และความเร็วในการดำลงใต้น้ำ โดยเรือดำน้ำ Surcouf ได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 2 ในช่วงแรก แต่ก็ประสบอุบัติเหตุจมหายไปพร้อมลูกเรือ 118 คน
sen_toku

เรือดำน้ำบรรทุกเครื่องบินชั้น I-400 ของญี่ปุ่น (ภาพจาก Imperial Japanese Navy Page)

ในส่วนของ ญี่ปุ่น ได้สร้างเรือดำน้ำบรรทุกเครื่องบินชั้น I-400 ที่ติดตั้งปืนใหญ่ 5 นิ้วสำหรับป้องกันตนเอง แต่ใช้อาวุธหลักเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดที่บรรทุกไปกับเรือสำหรับการโจมตี กระบวนเรือผิวน้ำข้าศึก แต่เรือดำน้ำชั้น I-400 เข้าประจำการช้าเกินไปจนไม่ได้มีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่ 2
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง เรือดำน้ำได้พัฒนาไปเป็นอาวุธที่ใช้งานใต้น้ำเป็นหลักอย่างแท้จริง โดยสหรัฐฯ โซเวียต อังกฤษ และฝรั่งเศส ได้นำเรือดำน้ำชั้น XXI ของเยอรมนีไปศึกษาและพัฒนาเป็นเรือดำน้ำของตนเอง และอาวุธหลักของเรือดำน้ำได้พัฒนามาเป็นตอร์ปิโดหนักสำหรับโจมตีเรือผิวน้ำ และอาวุธปล่อยนำวิถีระยะไกล/ขีปนาวุธสำหรับโจมตีฝั่ง
YJ-8X SSM

เรือดำน้ำกับอาวุธปล่อยนำวิถีต่อต้านเรือผิวน้ำ การพัฒนาใหม่หรือความคุ้นชินกับการรบแบบเรือผิวน้ำ? (ภาพจาก Full Frame)

ในปัจจุบันได้มีแนวคิดในการใช้อาวุธปล่อยนำวิถีจากเรือดำน้ำสำหรับโจมตีเรือผิวน้ำ แต่ก็ยังคงมีปัญหาความยุ่งยากในการส่งข้อมูลเป้าให้กับเรือดำน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการใช้อาวุธปล่อยนำวิถีระยะไกลที่อยู่นอกระยะตรวจจับของเรือดำน้ำเอง ด้านในส่วนของอาวุธปล่อยนำวิถีระยะใกล้ที่เป้าอยู่ในระยะตรวจจับของเรือดำน้ำก็มีปัญหาการเปิดเผยตนเองกับอำนาจการทำลายที่ด้อยกว่าตอร์ปิโด ด้วยเหตุนี้จึงยังไม่มีความชัดเจนว่าการใช้พยายามเรือดำน้ำเป็นฐานยิงอาวุธปล่อยนำวิถีโจมตีเป้าเรือผิวน้ำระยะไกลจะเป็นการพัฒนาการใช้เรือดำน้ำใหม่อย่างสิ้นเชิง หรือเป็นเพียงแค่ความคุ้นชินในการเอาแนวคิดการรบแบบเรือผิวน้ำไปฝืนใช้กับเรือดำน้ำเหมือนในอดีตที่ผ่านมา

อ้างอิง

One thought on “เรือดำน้ำประจัญบาน – ความคุ้นชินกับการรบแบบเรือผิวน้ำ กับการฝืนธรรมชาติของเรือดำน้ำ

  1. Pingback: วิวัฒนาการของตอร์ปิโดหนัก (Heavyweight Torpedo) ที่ใช้ใน ทร.จีน | กัปตันนีโม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s